Jātaka 429

Jātaka

Navakanipāta

Gijjhavagga

3. Mahāsuvajātaka

1 “Dumo yadā hoti phalūpapanno,

Bhuñjanti naṁ vihaṅgamā sampatantā;

Khīṇanti ñatvāna dumaṁ phalaccaye,

Disodisaṁ yanti tato vihaṅgamā.

2 Cara cārikaṁ lohitatuṇḍa māmari,

Kiṁ tvaṁ suva sukkhadumamhi jhāyasi;

Tadiṅgha maṁ brūhi vasantasannibha,

Kasmā suva sukkhadumaṁ na riñcasi”.

3 “Ye ve sakhīnaṁ sakhāro bhavanti,

Pāṇaccaye dukkhasukhesu haṁsa;

Khīṇaṁ akhīṇampi na taṁ jahanti,

Santo sataṁ dhammamanussarantā.

4 Sohaṁ sataṁ aññatarosmi haṁsa,

Ñātī ca me hoti sakhā ca rukkho;

Taṁ nussahe jīvikattho pahātuṁ,

Khīṇanti ñatvāna na hesa dhammo”.

5 “Sādhu sakkhi kataṁ hoti,

metti saṁsati santhavo;

Sacetaṁ dhammaṁ rocesi,

pāsaṁsosi vijānataṁ.

6 So te suva varaṁ dammi,

pattayāna vihaṅgama;

Varaṁ varassu vakkaṅga,

yaṁ kiñci manasicchasi”.

7 “Varañca me haṁsa bhavaṁ dadeyya,

Ayañca rukkho punarāyuṁ labhetha;

So sākhavā phalimā saṁvirūḷho,

Madhutthiko tiṭṭhatu sobhamāno”.

8 “Taṁ passa samma phalimaṁ uḷāraṁ,

Sahāva te hotu udumbarena;

So sākhavā phalimā saṁvirūḷho,

Madhutthiko tiṭṭhatu sobhamāno”.

9 “Evaṁ sakka sukhī hohi,

saha sabbehi ñātibhi;

Yathāhamajja sukhito,

disvāna saphalaṁ dumaṁ”.

10 “Suvassa ca varaṁ datvā,

katvāna saphalaṁ dumaṁ;

Pakkāmi saha bhariyāya,

devānaṁ nandanaṁ vanan”ti.

11 Mahāsuvajātakaṁ tatiyaṁ.